_{نمی دانم چه اصراری ست به نوشتن، وقتی خودم هم می دانم آدم های دور و برم هرچقدر که دوستم داشته باشند و برای شنیدنم صبوری کنند، آخرش هم باید سرم را روی بالشت ِخیس خودم بگذارم و هر نیمه شب از بی خوابی خدایی که هنوز نمی شناسمش را شکرکنم٫ برای اینکه اتاقم 4 گوش است و این یعنی من هنوز 4 دیوار بلند دارم که حرفهای داغم را توی گوش سردشان زمزمه کنم. چاره ای هم جز این ندارم٫ این اتاق تالار هولناک مرگ من است...سقف این اتاق قصه ی نبودنهاست...من مرده ام این جسد من است که مینویسد....مدام میگریم به خنده های سقط شده ام ...می خندم در تالار تاریک این گورو شاید پایان بندی این زندگی مثل ته فیلم نامه هایم باشد....اما هنوزاینجا رحم...نه بی رحم گور من است ...سرم را پایین می اندازم تا این خند های حرامزاده برای خودشان بخندند ....چه برسرم امده ؟بیشتر روز را یا خوابم یا در کمای فکری میگذارانم...این دنیای کوچک من است که از ان ناگزیرم ناگزیر....با این چشمای هیچی ندیده و دستهای ضعیف می نویسم که شاید تخلیه روحی داشته باشم ...فصلها موازی با احساسم میگذرد ....خدا همینجاست. میدانم!!!! اما من انقدر تو زده ام از خودم که  تشخیص واژه هایم را هیچ زبانشناسی توصیف نمیتواند کند....روزهایم رنگ طاعون گرفته ...اخ خدایا زخمی را با زخم دیگرم میخواهم درمان کنم اما اینجا تنها منم و تنهایی من دردی دوا نمی شود!!زمستان مرا یاد کوچ می اندازد .باید کوچ کرد؟باید کوچ کرد از روی تمام خاطرات ؟ای کاش زمان همان وقت که امدی، ایستاده بود! میان همان قبرها که پرسه می زدیم ای کاش  زمان می ایستاد ...این روزها هرنوایی که می شنوم چشمانم را پر می کند از اشک.حالا دور تر از وضعیتی هستم که بخواهم به انچه برایم پیش می اید اعتراضی داشته باشم ...چهره ام را مدتی است که نمی شناسم گودی زیر چشمم و بی حوصلگی درونش برایم غریب است ....همه چیز این زندگی در معطلی میگذرد ...سرمایه ام هنوز این کلمات اند ...هرروز اماده شکنجه شدن در این زندگی ام ....دردها لهم میکنند...بغضم میگیرد از این روزها...بغض ِ غصه هايم گلويم را می فشارد...سخت تر... هر لحظه... تنگ تر... .چقدر هی نگاه کنم؟ چقدر هی گوش هايم را تيز کنم؟من سبک می شوم روزی ...همه مرا روی دستهاشان میبرند توهم هستی؟؟هیچ وقت به این سبکی نبوده ام...من جا می مانم از نگاه تو...}